เที่ยงแร่ะ


หาไร หมั่มๆด้วยค้าฟฟ

เหนื่อยอ่าพี่


ม่ะให้พักเลย



แปป

โด๊ปยาก่อง

^________^

งื้มม ม


ไปแร่ะ



ฝานเดๆๆๆๆๆ

ทักทายค้าฟ

คุลพี่ สตาฟ

ทามไรอยุ่นิ

หวัดดีจ้า
สู้ๆๆคุณน้อง
เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
บางครั้งเราก็ไม่ต้องไปแคร์สื่อมากมาย
อิอิ

ตอนนี้พี่กำลังจะสอบเหมือนกันเลย
ขยันๆนะ
คิดถึงอ่ะ
ไปล่ะนะ
คืนนี้ฝันดีจ้า

Thx for add NA





^^

สวัสดีอุลตร้า


555 5

หวัดดีไอ้ตร้า

ดีคะ
คัยอะ
เม้นนะ

ดีต้า

อินุยาฉะน่าร๊ากกกกก

555+

ตั้งจายอ่านสือนะ

อิอิ

ดีจร้า...

แวะมาทักทาย...

บายยยล่ะ

อีหนึ่งด่า หัวหน้าโรคจิตไปแล้ว

ขอด่าว่า หัวหน้าซาดิต

หัวเกรียนด้วย

555+

เกือบเต็ม 55555+
เอาไปอ่านไป

โจทย์ข้อหนึ่งในข้อสอบวิชาฟิสิกส์ของมหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกนมีดังนึ้
"จงอธิบายว่าท่านจะใช้บารอมิเตอร์วัดความสูงของตึกระฟ้าได้อย่างไร"

รู้จักกันนะครับว่าบาร์รอมิเตอร์นี่ก็คือเครื่องมือวัดความกดอากาศนั่นเอง
(อธิบายเพิ่มเติมก็คงต้องบอกว่า อากาศนั้นมันมีน้ำหนักหรือมีแรงกดนั่น
และแรงกดของอากาศนั้นเมื่ออยู่ในระดับความสูงที่เปลี่ยนไป
ความกดอากาศก็เปลี่ยนไปด้วย)
นักศึกษาคนหนึ่งเขียนคำตอบลงไปว่า

"เอาเชือกยาวๆ ผูกกับบารอมิเตอร์แล้วหย่อนลงมาจากยอดตึก แล้วก็เอาความยาวเชือก
บวกความสูงบารอมิเตอร์ก็จะได้ความสูงของตึก"

ฟังดูเป็นอย่างไรครับคำตอบนี้ ผมฟังครั้งแรกผมยังอมยิ้มเลยครับ
แต่อาจารย์ที่ตรวจข้อสอบไม่นึกขันอย่างผมด้วย
อาจารย์ตัดสินให้นักศึกษาคนนั้นสอบตก
นักศึกษาผู้นั้นยืนยันต่ออาจารย์ที่ปรึกษาว่า
คำตอบของเขาควรจะถูกต้องอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง
และคำตอบของเขาก็สามารถพิสูจน์ได้ทางวิทยาศาสตร์
ทางมหาวิทยาลัยจึงตั้งกรรมการชุดหนึ่งมาตัดสินเรื่องนี้
และในที่สุดคณะกรรมการก็มีความเห็นตรงกันว่า
คำตอบนั้นถูกต้องอย่างแน่นอน
แต่เป็นคำตอบที่ไม่แสดงถึงความรู้ความสามารถทางฟิสิกส์ ดังนั้น
เพื่อเป็นการแก้ข้อขัดแย้งที่เกิดขึ้น
ทางคณะกรรมการจึงให้เรียกนักศึกษาคนนั้นมา
แล้วให้สอบข้อสอบข้อนั้นอีกครั้งหนึ่งต่อหน้า โดยให้เวลาเพียง 6 นาที
เท่ากับเวลาในการสอบข้อสอบเดิม
เพื่อหาคำตอบที่แสดงให้เห็นถึงความรู้ทางด้านฟิสิกส์

หลังจากผ่านไป 3 นาที นักศึกษาคนนั้นก็ยังนั่งนิ่งอยู่
กรรมการจึงเตือนว่า เวลาผ่านไปครึ่งหนึ่งแล้วจะไม่ตอบหรืออย่างไร
นักศึกษาหัวรั้นจึงตอบว่า เขามีคำตอบมากมายที่เกี่ยวกับฟิสิกส์
แต่ไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าจะใช้คำตอบไหนดี
และเมื่อได้รับคำเตือนอีกครั้ง
นักศึกษาจึงเขียนคำตอบลงไปดังนี้

ให้เอาบารอมิเตอร์ขึ้นไปบนดาดฟ้าตึกและทิ้งลงมา จับเวลาจนถึงพื้น, ความสูงของ
ตึกหาได้จากสูตร H=0.5g*t กำลัง 2

หรือถ้าแดดแรงพอ
ให้วัดความสูงบารอมิเตอร์แล้วก็วางบารอมิเตอร์ให้ตั้งฉากพื้น แล้ววัดความยาวของ
เงาบารอมอเตอร์
จากนั้นก็วัดความยาวของเงาตึก แล้วคิดด้วยตรีโกณมิติก็จะได้ความสูงของตึกโดยไม่
ต้องขึ้นไปบนตึกด้วยซ้ำ

หรือถ้าเกิดอยากใช้ความสามารถด้านวิทยาศาสตร์มากกว่านี้
ก็เอาเชือกเส้นสั้นๆ มาผูกกะบารอมิเตอร์แล้วแกว่งเหมือนลูกตุ้ม ตอนแรกก็แกว่ง
ระดับพื้นดิน แล้วก็ไปแกว่งอีกทีบนดาดฟ้า ความสูงของตึกจะหาได้จาก ความแตกต่าง
ของคาบการแกว่ง
เนื่องจากความแตกต่างของแรงดึดดูดจากจุดศูนย์กลางของมวล
คำนวณจาก T = 2 พาย กำลัง 2 รากที่ 2 ของ l/g

ถ้าตึกมีบันไดหนีไฟก็ง่ายๆ
ก็เดินขึ้นไปเอาบารอมิเตอร์ทาบแล้วก็ทำเครื่องหมายไปเรื่อยๆ
จนถึงยอดตึกนับไว้คูณด้วยความสูงของบารอมิเตอร์ก็ได้ความสูงตึก

แต่ถ้าคุณเป็นคนที่น่าเบื่อและยึดถือตามแบบแผนจำเจซ้ำซาก
คุณก็เอาบารอมิเตอร์วัดความดันอากาศที่พื้นและที่ยอดตึก คำนวณความแตกต่างของ
ความดันก็จะได้ความสูง

ส่วนวิธีสุดท้ายง่ายและตรงไปตรงมาก็คือ
ไปเคาะประตูห้องภารโรงแล้วบอกว่า อยากได้บารอมิเตอร์สวยๆ ใหม่เอี่ยมสักอันไหม
ช่วยบอกความสูงของตึกให้ผมทีแล้วผมจะยกให้

นักศึกษาคนนั้นคือ นีล โบร์
ผู้ได้รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปีค.ศ.1922

ห้วย หมอนี่แหม

บักหัวหน้าโรคจิต ก๊ากๆๆๆๆ

หวัดดีน้องรัก
คิดถึงจังเลย
โชคดีมากได้อาจารย์อดุลย์กับอาจารย์ทิวาพร
อาจารย์อดุลย์เคยป็นประจำชั้นพี่ตอน ม.5 เหมือนกัน
ดีๆๆๆ
อาจารย์ทิวาพรก็ใจดี
เรื่องตอน ม.5 ของพี่(ก็คงจะเหมือนกันกับตร้านั่นแหละ)
พี่ว่ามันหนักนะ
ทั้งเรื่องเรียนและกิจกรรม
โดยเฉพาะกีฬาสี
แข่งไปอะยังอ่ะ???
โดนทั้งกดและดันแน่นอน
พี่บอกว่าได้ว่ามันเหนื่อยมาก
แต่มันจะเป็นอะไรที่จดจำได้ไปตลอดแน่นอน
เออ...
ประมาณเวลาแก่แล้ว
ย้อนคิดกลับไปก็จะคิดประมาณว่า
เฮ้ย...!!!ทำลงไปได้ไง
เจ๋งโคตร
อิอิ
แต่ทุกคนก็ต้องผ่านมันไปได้
ทนเอา
ช่วงเวลาที่ดีมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว(ประชดอะป่าวเนี่ย!!!)
เรื่องกิจกรรมอื่นๆๆๆ
ก็มักจะถูกเปรียบเทียบอยู่เสมอ
ต้องทนเลยนะน้องสำหรับเรื่องนี้
ส่วนเรื่องเรียนก็จำให้ได้เยอะๆนะ
เนื้อหาส่วนใหญ่มันกองกันอยู่ที่ ม.5 นี่แหละ
ต้องสู้นะน้อง
พี่จะเป็นกำลังใจให้
ยังไงทุกคนก็ต้องผ่านมันไปได้
ส่วน ม.6
ก็จะสบายขึ้นเพราะไม่ค่อยมีอะไรให้ทำ
โดยเฉพาะช่วงสอบ
แต่หลังจากนั้นก็มีมาเป็นระยะ
กระปิปกระปอย
แต่เมื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว
ก็เหมือนมีชีวิตเพื่อ
ดมกลิ่นของโรงเรียนและเก็บเกี่ยวความสุขกับเพื่อนๆๆ
ให้ได้มากที่สุด
ประมาณนี้
ไปล่ะนะ
บะบาย

ได้ไปซ้อมแล้วหลอ

ว๊าว ๆ สู้ๆ น้า

เด๋วนะๆ เพื่อนเราเจออะไรกาน เค้าไม่เหนรุเร้ย

คิดเถิงมากมายเหมือนกันจ้ะ

ไว้เจอกานอีกเด้อ

แต่กูก็ไปนะวันนี้

ฝืนสังขารสักหน่อยไปหา

พ่อ ศักดิ์ 555+

ขาดบ่ได้

บักห่าา~~

กุไม่สะบาย

จะตายอ่ะเมื่อเช้า

หัวจะระเบิด

เดี๋ยวพรุ่งนี้กูไปแต่เช้าา

เปนเพื่อนกานเเล้ว
ไปเม้นท์หั้ยบ้างดิ